Sport

Passie voor fietsen

Sanne van Paassen weet haar masterstudie Management, Economics en Consumer studies (MME) te combineren met topsport. En dan niet alleen qua tijdsindeling maar ook in haar studie zelf heeft ze sport weten te verweven. Enerzijds is ze namelijk op hoog niveau bezig met veldrijden en wielrennen. In januari 2011 deed ze mee aan het WK veldrijden in Duitsland, waar ze zesde is geworden. Anderzijds hebben zowel haar bachelor- als masterscriptie met topsport te maken.

Voordat Sanne aan de master MME begon, heeft ze de bachelor Bedrijfs- en Consumentenwetenschappen gevolgd aan Wageningen University. Ze heeft voor deze studie gekozen, omdat dit een brede studie is en ze interesse heeft in economie. Daarnaast wilde ze graag studeren aan een kleine universiteit, omdat ze verwachtte dat het dan makkelijker is om dingen te regelen omtrent haar topsport. Dit bleek ook zo te zijn. Als stad is Wageningen ook ideaal voor Sanne, aangezien je daar heel goed kunt fietsen. Dit heeft zeker meegespeeld in haar beslissing om naar Wageningen te komen.
De twee sporten waar Sanne een groot deel van haar tijd aan besteed zijn veldrijden en wielrennen. Vooral veldrijden is echt helemaal Sannes sport! Binnen deze sport heeft ze al heel wat prijzen in de wacht gesleept, in 2011 heeft ze zelfs het wereldbekerklassement gewonnen. In de winter is Sanne voornamelijk bezig met veldrijden, aangezien de parcours dan mooier zijn. Hoe meer modder, hoe beter! In de zomer houdt Sanne zich meer bezig met wielrennen.
Een jaar voordat Sanne naar Wageningen kwam, alweer 6 jaar geleden, is ze begonnen met deze sport. Het begon ermee dat ze met haar vader mee ging mountainbiken op haar gewone fiets. Deze wist haar uit te dagen door te zeggen: wanneer je me bij kunt houden op je gewone fiets, mag je mijn mountainbike hebben! Dit is Sanne gelukt, waarna ze vaak met de tourclub van haar vader mee ging fietsen. Toen ze hier in rap tempo beter in werd, heeft ze zich bij een vereniging aangesloten. In Wageningen is ze zelf steeds meer gaan trainen, met behulp van trainingsschema’s die haar trainer voor haar opstelde. Sanne is zo’n 30 uur in de week bezig met haar sport: fietsen, krachttraining en dingen regelen. Sanne heeft sinds 2010 haar eigen team, wat ook de nodige tijd kost. Zo heeft ze hiervoor een sponsor moeten regelen.
Ook binnen haar studie is Sanne met sport en sponsoring bezig. Zo heeft ze haar bachelor scriptie geschreven over hoe je de relatie tussen de topsporter en de sponsor kunt optimaliseren. Aangezien Sanne haar eigen team heeft, is deze scriptie ook voor haarzelf erg relevant. Sanne weet nu dat sponsors vaak ontevreden zijn over topsporters, omdat ze niet genoeg op de hoogte worden gehouden. Deze kennis heeft ze gebruikt door haar sponsor juist wel goed op de hoogte te houden en veel te vertellen over wat topsport in houdt. Deze scriptie heeft haar interesse in sponsoring en relatiemanagement alleen maar aangewakkerd. Met haar masterscriptie wil Sanne zich nu ook gaan focussen op sponsoring. Haar masterscriptie gaat ze schrijven voor haar eigen sponsor BrainWash. Het onderwerp van deze scriptie is het optimaliseren van sponsor-budgets. Dit kan wederom ook van nut zijn voor Sanne zelf, of juist helemaal niet als uit haar onderzoek blijkt dat haar eigen tak van sport geen goede investering is voor haar sponsor. Dit risico is Sanne wel bereid te nemen.
Voor de toekomst heeft Sanne nog geen heel duidelijk beeld. Wat ze wel zeker weet is dat ze nog een keer wereldkampioen veldrijden wil worden en in haar toekomstige baan de link met sport terug wil zien. Of dit een eigen bedrijf in sponsoring of een organisatie die fietsvakanties in het buitenland organiseert wordt, daar is ze nog niet over uit. Eerst wil ze volgend jaar haar studie afronden en wellicht daarna nog verder leren en zich nog verder specialiseren in sponsoring.

Studeren en speerwerpen

Evelien Dekkers, speerwerpster én masterstudente aan Wageningen University, is al druk in de weer om zich te kwalificeren voor de Olympische Spelen van 2012 in Londen. Om deze Spelen te behalen, zal ze haar persoonlijke record van 58,99 meter met minstens 2 meter moeten verbeteren. Flink trainen dus! Maar is er dan nog wel tijd over om te studeren?

Naast speerwerpen doet Evelien Dekkers namelijk ook de MSc Food Technology met als specialisatie ‘Ingredient Functionality’. Deze master sluit aan bij haar bacheloropleiding Food Science aan University of Florida.
Er is een groot verschil tussen Nederland en de Verenigde Staten wat sporten en studeren betreft. In de Verenigde Staten, vooral op de grote universiteiten, is sport erg belangrijk. Al het sporten vindt plaats op de campus en na je ochtendtraining ga je naar je eerste college, om na het college een tweede training af te werken. Iedereen, zowel sporter als supporter, maar ook studenten en alumni, verdedigt de universiteitskleuren. “Bij een Football game konden 92.000 mensen in het stadion. De veldjes in de omliggende buurt stonden vol met campervans en mensen die de wedstrijd buiten keken op een televisie en met de barbecue aan. Sport leeft.”
Ondanks de verschillen tussen Nederland en Amerika is het trainen en studeren ook hier te combineren. “De ene keer werk ik 's morgens voor college al een training af, en soms valt de training tussen de middag, maar meestal zijn de belangrijkste trainingen na school. In januari heb ik een schouderoperatie gehad en daarna trainde ik meestal op het sportcentrum van Wageningen University, maar ik train nu al weer wat vaker op het Olympisch Training Centrum Papendal of in Woerden. Na afloop van een training hoop ik nog voldoende energie te hebben voor mijn studie, maar dat red ik niet altijd meer.”
Wageningen University geeft haar genoeg ruimte om eventuele studievertraging op te vangen. “Eind oktober hoop ik al mijn mastervakken te hebben behaald en te kunnen beginnen aan mijn thesis. Op die manier heb ik meer tijd om mijn trainingen af te werken en de rust te nemen die mijn lijf nodig heeft. Zo probeer ik deelname aan de Olympische Spelen af te dwingen.”
(foto gemaakt door: Erik van Leeuwen)

Bergsportvereniging Ibex

Wat is er nu mooier dan uit je tent te stappen, een kristalhelder bergmeertje in te duiken en dan op zoek te gaan naar het uitzicht achter de volgende berg, of een mooie klimroute op een hoge rotswand? Nou, nog mooier is om die passie te delen met andere buitensportminnende studenten! Die hebben zich verenigd in de Wageningse Studenten Alpen Club ‘Ibex’.

Diverse feestweek
In 2011 bestonden we 25 jaar en dat hebben alle leden geweten! Het hele jaar door hebben we met een commissie activiteiten georganiseerd met als afsluiting een hele week vol activiteiten. De eerste Nederlandse vrouw op de Mount Everest, Katja Staartjes, kwam voor ons een lezing geven in Wageningen, de stad waar ze zelf in de jaren tachtig gestudeerd heeft. We regelden een klimfilm in de bioscoop en maakten het parcours voor een adventure race waarbij iedereen flink moest zweten. De laatste avond was er een sfeervol diner, gevolgd door een knallend feest waarbij ook andere studenten alpenclubs waren uitgenodigd.

Van rotsklimmen tot alpinisme
Daarna was het weer ‘back to normal’… Elke donderdag klimmen in de klimhal, zodat we de technieken en klimbewegingen kunnen oefenen voor het echte werk: het rotsklimmen. Ongeveer tien weekenden per jaar gaan we met een groep naar Duitsland of België. Het is heel leuk om in de natuur te kunnen klimmen en het geeft een kick om zo’n verticale rotswand te bedwingen. Samen met mijn klimmaatjes maak ik enorm veel mee. In de rotsen en Alpen moet je echt op elkaar kunnen vertrouwen en dat geeft een hechte band. Een paar zomers geleden deed ik een Alpencursus, samen met studenten van de andere Alpenclubs uit Nederland. We leerden remtechnieken in steile sneeuwhellingen, door moeilijk rotsterrein navigeren en hoe we over gletsjers moesten lopen. Het was echt fantastisch om dan aan het eind van de week met je groep bovenop een vierduizend meter hoge bergtop te staan!

‘Opklimmen’ tot instructeur
Rotsklimmen en alpinisme leer je natuurlijk niet zonder instructeurs. Ibex heeft dan ook een opleidingssysteem binnen de vereniging waardoor je opgeleid kan worden tot kliminstructeur. Je leert dan hoe je klim-, touw-, en reddingstechnieken zo duidelijk mogelijk kan aanleren aan nieuwe leden. En tijdens de rotsklimweekenden mag je groepjes klimmers begeleiden. Binnen de vereniging kun je daardoor tijdens je studententijd in kleine stapjes opklimmen van beginnende klimmer tot ervaren instructeur.

Ook andere buitensporten
Ibex is er niet alleen voor de doorgewinterde klimmer. We hebben ook veel leden die allerlei andere buitensporten doen. Dus worden er naast klimweekenden ook kano-, surf-, mountainbike-, bush craft- en zeilweekenden georganiseerd. En in de winter is er meestal een langlaufweekend en skiweek.
Wil je meer weten over Ibex? Surf dan naar ibex.climbing.nl.

NSK Grondboren

Een recordaantal van 350 studenten deed mee aan het Nederlands Studentenkampioenschap Grondboren in Wageningen. Het festijn stond in het teken van ‘Bier und Bratwurst’. Duitse vlaggetjes wapperen in de wind. De organisatoren, jongens in lederhozen en meisjes met rode rokjes en diepe decolletés, zijn druk in de weer om de 350 grondboorfanaten te voorzien van bier, Jägermeister en braadworst. De regen tikt op het tentzeil waaronder de atleten bijeengepropt staan te kletsen. Op de achtergrond speelt het liedje ‘Anton aus Tirol'.

De bijna twee meter grote aanvoerder van het team ‘booooooooooring Larenstein', dat vorig jaar de Gouden Grondboor won, staat met een trotse blik in zijn ogen de start van de eerste boring af te wachten. Een klein kereltje van het team ‘paal van staal' komt naar hem toegelopen en zegt: ‘Dit jaar winnen wij!' De reus doet een stapje naar voren en zegt terwijl hij lachend op het mannetje neerkijkt: ‘Ik maak je helemaal af.'
Dan is het zover, de voorrondes beginnen. Op verschillende veldjes strijden telkens twee teams tegen elkaar. Als het fluitsignaal klinkt rammen de boorders hun metalen lans de vochtige kleigrond in. De gladiatoren worden met oerkreten aangemoedigd door hun teamgenoten.
In het dagelijkse leven wordt een grondboor gebruikt om een gat in de grond te maken waar een paal in gezet kan worden, voor bijvoorbeeld een schutting of ter ondersteuning van een boom. Ook kan, indien zorgvuldig gebruikt, de grondboor gebruikt worden om het bodemprofiel te bepalen tot een diepte van ongeveer een meter. ‘Helaas’ werd er te fanatiek geboord door de deelnemers dat het profiel van deze bodem achteraf onmogelijk bepaald kon worden.
Uiteindelijk neemt ‘LustrumCie 2009' het in de finale op tegen ‘the Gravediggers'. ‘LustrumCie 2009' is het team van studievereniging Pyrus, die dit jaar haar vierde lustrum viert. Vlak voor de start van de finale begint het plots harder te regenen. De spanning is te snijden. Een cirkel van fans vormt zich rond de boorders en roept: ‘LustrumCie! LustrumCie!' Het fluitsignaal klinkt en ‘LustrumCie' boort de tegenstanders genadeloos de grond in.
Docent en bodemdeskundige Gert Peek reikt de Gouden Grondboor uit aan de nieuwe kampioenen, die redelijk aangeschoten lijken te zijn en uit volle borst ‘We are the champions' zingen. Peek sluit het kampioenschap af met de woorden: ‘Nu nog lekker bier drinken bij het feest in de International Club, maar morgenvroeg wel weer naar college!'

Schaatsen in de uiterwaarden

“Morgen weer? Zelfde tijd, zelfde plaats?” Met deze woorden nam ik net afscheid van Bart, een goeie vriend van me. Over een kwartiertje beginnen onze colleges al weer. Best wel jammer, want ik had nog wel even iets langer op de schaatsen willen staan. Zelf woon ik in het centrum van Wageningen, en vanaf daar is het maar een paar minuutjes lopen om in de uiterwaarden te komen. De ideale plek om even tussen je colleges door in de lunchpauze te gaan schaatsen. Heerlijk in de natuur en je bent er zo! In de zomer is het er druk met mensen die zwemmen en barbecueën, maar nu er ijs ligt loopt Wageningen uit om de ijzers onder te binden en een paar rondjes te maken over de gladde vlakte. Er is de afgelopen dagen dan ook druk gewerkt om alles sneeuwvrij te maken zodat het schaatsen echt genieten is! - Erik

Je kunt ook een filmpje op YouTube bekijken.

Skiën met opblaaskrokodillen

700 studenten, 80 Wageningse studenten, 1 skigebied, 8 skidagen, 8 après-skifeesten, ontelbaar veel biertjes. Elke winter organiseert Studentenwintersport goedkope skivakanties voor studenten. Gabriël Rammeloo en Iliana Gkini, studenten van Wageningen University, gingen dit jaar voor het eerst mee, samen met nog twee vrienden. Terwijl hun studiegenoten in de collegebanken met hun neus in de boeken zaten, vermaakten zij zich op de piste en in de après-skihut.

Volgens Gabriël was de reis goed georganiseerd: “Onderweg naar Frankrijk had iedereen zijn paarse Studentenwintersporttrui al aan, die was onderdeel van het welkomstpakket voor alle studenten. Ook kregen we voedselpakketten voor een week. Daarin zaten ontbijt- en lunchspullen en avondeten. Daarnaast konden we elke ochtend vers brood ophalen. Bij aankomst in het gebied kregen we een knus appartementje voor ons vieren toegewezen. Het appartement was onderdeel van een groot gebouw dat helemaal vol met Nederlandse studenten zat.”
Iliana schetst de dagindeling: “We stonden op rond tien uur, namen dan een goed ontbijt met veel koffie en om elf uur stonden we dan op de piste. Met ons groepje van twee snowboarders en twee skiërs verkenden we het hele gebied. ’s Avonds gingen we na het avondeten naar de themafeesten in de après-skibar. Dan lagen we op z’n laatst om twee uur ’s nachts in bed en konden we lekker nog acht uur lang slapen.”
Overdag organiseerde Studentenwintersport ski- en snowboardlessen, voor zowel beginners als gevorderden. Iliana: “Wij namen geen lessen. We gingen meestal met z’n vieren op pad. Aan het eind van elke middag organiseerde Studentenwintersport skispellen. Zo werd het studentenkampioenschap skiën tijdens deze week gehouden. Op een andere middag kon je meedoen aan een workshop freestylen. Het maakte daarbij niet uit hoe gek of gevaarlijk je stunts waren, want je landde op een enorm luchtkussen. Nog weer een andere middag was er een ‘sleetje rijden’ competitie op opblaaskrokodillen.”
Na het skiën was er natuurlijk elke dag ook gelegenheid genoeg om te feesten. Gabriël kan zich het themafeest ‘Proud to be fout’ nog goed herinneren: “We hadden ons verkleed als meisjes. Ik had me in een geleend topje gepropt, met twee sinaasappels erin. De eyeliner om m’n ogen maakte het plaatje compleet: ik was zo ‘proud to be fout’! Tijdens de feesten hebben we veel andere studenten ontmoet. Ik kwam zelfs nog twee oud-klasgenoten van de middelbare school tegen.”
Ondanks veel liters bier, stonden de vrienden ’s ochtends toch weer goed uitgeslapen op de piste. Gabriël realiseert zich dat ze een vette tijd hadden: “Op een dag zaten we in de skilift en beneden ons had iemand in de sneeuw geschreven: ‘Moet je niet studeren?’ Op dat moment realiseerde ik me dat klasgenoten in de collegebanken zaten. En wij zaten gewoon in de zon, tussen de bergen, op weg naar nog meer poederhellingen om af te skiën! Toen genoot ik nog meer van deze gave ervaring.”

In galop over de hei

Werd jouw aandacht getrokken door het woordje galop? Dan ben je waarschijnlijk een van de velen die er naar uit kijkt om te gaan studeren, maar tegelijkertijd ook opziet tegen het moeten missen van je sport, passie of grote liefde (afhankelijk van hoe sterk het paardenvirus heeft toegeslagen). Goed nieuws, je hebt in Wageningen voldoende mogelijkheden om met paarden bezig te zijn of je paard mee te nemen!

De omgeving van Wageningen leent zich perfect voor de recreatieve paardensport. Binnen een halfuurtje ben je op de Ginkelse heide en je kunt via het bos vrijwel direct doorrijden naar de Veluwe. De vele maneges en ruitersportcentra in de omgeving bieden mogelijkheden voor de beoefening van de wedstrijdpaardensport. Ook voor studenten van de universiteit zijn er mogelijkheden om je hobby voort te zetten, met of zonder paard. Er zijn twee paardensport verenigingen verbonden aan de universiteit: Hipac voor het paardrijden en De Paardengroep voor de mensport en de klassieke rijkunst.
Hipac is de studentenpaardrijvereniging van Wageningen. De vereniging bezit zelf geen paarden, maar organiseert tegen gereduceerd tarief lessen op een manege iets buiten Wageningen. De vereniging organiseert verschillende uitjes, workshops en ritten en doet geregeld mee aan studentenwedstrijden. Bij deze wedstrijden ontmoeten ruiters uit verschillende studentensteden elkaar en nemen het tegen elkaar op in dressuur en springwedstrijden. De grootste uitdaging: de ruiters rijden op voor hun onbekende paarden. De wedstrijden worden afgesloten met een knallend feest!
De Paardengroep is de vereniging die de vijf paarden van de universiteit in beweging houdt. Je kunt lid worden via twee wegen: de mencursus en de cursus ’introductie in de klassieke rijkunst’. Alhoewel de mensport minder bekend en populair is dan het gewone paardrijden, is het minstens zo leuk en gezellig. De mencursus die je bij deze vereniging volgt, wordt afgesloten met een officieel examen voor het koetsiersbewijs. Ook leden die al een koetsiersbewijs hebben of een eigen aanspanning hebben kunnen lid worden. Zij kunnen dan meedoen met workshops, pionnenproeven, een vakantieweek in Oenkerk of verschillende dagtochten. De klassieke rijkunst is een manier van trainen en paardrijden die in opkomst is in deze regio en ook in Nederland. De Paardengroep heeft deze manier gekozen omdat ze met 5 paarden graag zo consequent en paardvriendelijk mogelijk willen paardrijden.
Ten slotte nemen veel studenten hun paard mee naar Wageningen en vinden een plekje in de verschillende pensionstallen of op de verschillende ‘paardenweides’ die hier te vinden zijn. Via de netwerken van Hipac of de Paardengroep kun je hierover advies inwinnen. Je hoeft je paard of je hobby dus niet te missen in Wageningen! - Doutzen

Pole fitness

Dat je bij het universiteitssportcentrum ‘De Bongerd’ ongebruikelijke sporten kunt doen was me bekend. Mijn vroegere klasgenoten staan vaak met klapperende oren als ik vertel over knotsbal en frisbeeën. Supernieuwsgierig was ik dan ook toen er een nieuwe sport werd geïntroduceerd die zo mogelijk nog bijzonderder is: Pole fitness. Pole fitness is een workout gebaseerd op gogo dancing en paaldansen. Voormalig wereldkampioen paaldansen Denise Mulder, heeft er een fitness programma van gemaakt dat in steeds meer sportscholen gevolgd kan worden. Of de enorme spierpijn de volgende dag kwam van het lachen of het ondersteboven in een paal hangen is nog even de vraag…

Het is een zonnige donderdagmiddag kwart over vier. In de kleine sportzaal van de Bongerd, met een spiegelwand en uitzicht op de atletiekbaan, druppelen langzaam maar zeker een stuk of 20 meiden binnen. Het wordt mijn eerste les pole fitness, eng! Wat als eerst opvalt is dat iedereen sportschoenen aan heeft en gewone sportkleding. Geen torenhoge naaldhakken, minirokjes of diepe decolletés, het is meteen duidelijk: we hebben te maken met een serieuze sport. Omdat ik al een poosje in Wageningen rondloop herken ik de meeste meiden door gezamenlijke vakken, verenigingen of vrienden van gezicht.
De les begint gelukkig met een warming-up die lijkt op de ‘Bewegen op Muziek’-lessen die op de Bongerd ook gegeven worden. Die pasjes kunnen mijn hersenen nog uitleggen aan mijn benen en armen. Maar dan begeven we ons naar de drie palen die in de zaal opgesteld staan. Voor elk niveau is er een paal en ik sluit me aan bij de beginners. De docente doet de eerste draai voor en we moeten het met z’n vijfjes nadoen. Het zag er makkelijk uit en aan de twee palen naast ons worden acrobatische toeren uitgehaald.
Het moment van de waarheid is aangekomen. De eerste paaldans ‘move’ in mijn leven. Welke hand had de docente ook al weer boven en hoe maakte ze vaart? Het bloed stijgt naar mijn hoofd als de vijf anderen verwachtingsvol kijken wat ik er van zal bakken. Ik vraag mezelf af waarom ik ook alweer zo nodig moest pole fitnessen. Mijn rechterhand pakt zo hoog mogelijk vast en mijn rechterbeen haakt in de paal, met mijn linkerbeen zet ik lichtjes af. Na ¾ rondje is de ingehaakte knie al bij de grond en kom ik oncharmant op de vloer terecht. Overleefd!
Pijn in handen, knieën en lachspieren wordt in ons groepje weerstaan en na een paar keer oefenen ziet het er zo waar een beetje elegant uit. De teamspirit die je krijgt door gedeelde schaamte en gezamenlijk zwoegen is onbeschrijfelijk. “Kom op, je kunt het!”, “ Kijk eens wat blijer!” “Jaaaa, super goed gedaan!...” Een van het groepje heeft het snel onder de knie, ze slingert zichzelf moeiteloos om de paal. Het zou er elegant uitgezien hebben als in haar blik geen mengeling van zelfspot (wat ben ik aan het doen!?), verbazing (eigenlijk gaat ’t best goed!) en angst (niet vallen!) te zien was.
De les is om voordat we er erg in hebben. Het was ontzettend leuk en helemaal niet zo eng als ik verwacht had. Iedereen is enthousiast voor elkaar en iedereen kan haar eigen niveau verbeteren waardoor elke les een uitdaging wordt. De pijn in mijn schouders, armen en spieren die ik nog niet kende was het zeker waard, ik ga volgende week weer! - Doutzen

Roeien op de Rijn

Prachtige grasvelden, een onstuimige Rijn, een hoop gezelligheid, maar ook enorme boten… Dit alles kwam op me af in de periode van vijf weken, genaamd ‘Lenteroeien’ bij de Wageningense Studentenroeivereniging ARGO.
Je kunt het beschouwen als een spoedcursus roeien en het is voor iedereen toegankelijk. Je krijgt een coach die je zo goed mogelijk begeleidt. Je kunt zelf een roeiploegje maken of je kunt je individueel inschrijven en dan word je ingedeeld in een ploegje, wat natuurlijk ook heel leuk kan zijn omdat je weer nieuwe mensen ontmoet. De meeste mensen doen deze ‘cursus’ aan het begin van het schooljaar en dan heet het ‘Afroeien’, maar voor twijfelkonten zoals ik is Lenteroeien een uitkomst. Want als de zon begint te schijnen, is het toch wel heel lekker om op het water te zitten. En andere roeiers kunnen het beamen: Wageningen is nóg mooier vanaf de Rijn. - Marina