Kunst & Onzedelijkheid
Drie lezingen door Michel Didier:
1) om er in te komen 2) om te smullen en vergapen 3) om te huiveren, als uitsmijter
Michel Didier studeerde kunst- en cultuurgeschiedenis en schreef behalve vele artikelen een boek over Vincent van Gogh.
Onderzocht wordt waarom bepaalde manieren van uitbeelden van mensen, ook in onderlinge (liefdes-)relatie, in de afgelopen eeuwen wel of niet geaccepteerd werden en hoe wij daar nu tegenover staan.
Na de klassieke Griekse en Romeinse tijd heeft zich een zekere preutsheid meester gemaakt van de christelijke kunstenaar (zondeval) bij de uitbeelding van de naakte mens. Verdekte en later meer openlijke erotische toespelingen mogen wel, seks niet. In de Renaissance volgt de herontdekking van het vrouwelijke schoonheidsideaal in de heidense gestalte van Venus. In de 19e eeuw worden kunstenaars steeds vrijer in het weergeven van hun eigen gedachten en fantasie over liefde en erotiek. Kortom: de kunst raakt los van christelijke fatsoensnormen. Die tendens heeft zich doorgezet tot de huidige tijd. De grenzen tussen kunst en porno vervagen, maar er duiken ook nieuwe taboes op, zoals tav de erotiserende uitbeelding van kinderen (pedofilie).
Bij de lezingen wordt gebruik gemaakt van dia’s.
Naakt
De naakte mens heeft kunstenaars altijd geïntrigeerd. Maar de zeden en gewoonten van hun tijd bepaalden grotendeels hoever zij hiermee konden gaan in hun werk. We kijken hoe die opvattingen veranderden van het klassieke (mannelijke) schoonheidsideaal naar de schaamtevolle omgang met het zondige lichaam in de Middeleeuwen; Venus in de Renaissance; burgerlijke kuisheid versus adellijke galanterie in de Barok; het geïdealiseerde naakt in de 19e eeuw en de herontdekking van het vleselijke in de 20e eeuw; de geslachtsdelen onder ogen.
Donderdag 27 maart, 20.00 uur