Kunst & Onzedelijkheid
Drie lezingen door Michel Didier:
1) om er in te komen 2) om te smullen en vergapen 3) om te huiveren, als uitsmijter
Michel Didier studeerde kunst- en cultuurgeschiedenis en schreef behalve vele artikelen een boek over Vincent van Gogh.
Onderzocht wordt waarom bepaalde manieren van uitbeelden van mensen, ook in onderlinge (liefdes-)relatie, in de afgelopen eeuwen wel of niet geaccepteerd werden en hoe wij daar nu tegenover staan.
Na de klassieke Griekse en Romeinse tijd heeft zich een zekere preutsheid meester gemaakt van de christelijke kunstenaar (zondeval) bij de uitbeelding van de naakte mens. Verdekte en later meer openlijke erotische toespelingen mogen wel, seks niet. In de Renaissance volgt de herontdekking van het vrouwelijke schoonheidsideaal in de heidense gestalte van Venus. In de 19e eeuw worden kunstenaars steeds vrijer in het weergeven van hun eigen gedachten en fantasie over liefde en erotiek. Kortom: de kunst raakt los van christelijke fatsoensnormen. Die tendens heeft zich doorgezet tot de huidige tijd. De grenzen tussen kunst en porno vervagen, maar er duiken ook nieuwe taboes op, zoals tav de erotiserende uitbeelding van kinderen (pedofilie).
Bij de lezingen wordt gebruik gemaakt van dia’s.
Seks
Uitbeelding van “seks” werd in de westerse wereld tot voor kort beschouwd als pornografie. Wel is het een inspiratiebron voor allerlei voorstellingen die hierop zinspelen, vaak met daarin verpakt een bepaalde boodschap, zoals een waarschuwing tegen de zonde des vlezes in uitbeeldingen van de hel, in de Tuin der Lusten, het Meisje en de Dood, maar ook verdekte toespelingen op de geslachtsdaad dmv groente- en visstallen op schilderijen; waarschuwingen tegen zonde en syfilis dmv fatale vrouwen, Sex en Dood bij de Surrealisten, spel met porno in de postmoderne tijd.
Donderdag 3 april, 20.00 uur