Kunst & Onzedelijkheid
Drie lezingen door Michel Didier:
1) om er in te komen 2) om te smullen en vergapen 3) om te huiveren, als uitsmijter
Michel Didier studeerde kunst- en cultuurgeschiedenis en schreef behalve vele artikelen een boek over Vincent van Gogh.
Onderzocht wordt waarom bepaalde manieren van uitbeelden van mensen, ook in onderlinge (liefdes-)relatie, in de afgelopen eeuwen wel of niet geaccepteerd werden en hoe wij daar nu tegenover staan.
Na de klassieke Griekse en Romeinse tijd heeft zich een zekere preutsheid meester gemaakt van de christelijke kunstenaar (zondeval) bij de uitbeelding van de naakte mens. Verdekte en later meer openlijke erotische toespelingen mogen wel, seks niet. In de Renaissance volgt de herontdekking van het vrouwelijke schoonheidsideaal in de heidense gestalte van Venus. In de 19e eeuw worden kunstenaars steeds vrijer in het weergeven van hun eigen gedachten en fantasie over liefde en erotiek. Kortom: de kunst raakt los van christelijke fatsoensnormen. Die tendens heeft zich doorgezet tot de huidige tijd. De grenzen tussen kunst en porno vervagen, maar er duiken ook nieuwe taboes op, zoals tav de erotiserende uitbeelding van kinderen (pedofilie).
Bij de lezingen wordt gebruik gemaakt van dia’s.
Taboes
Veel vooraanstaande kunstenaars uit heden en verleden hebben blijkens hun werk een warme belangstelling getoond voor allerlei meer controversiële vormen van seks, zoals homoseksualiteit, pedofilie, sadisme, sodomie, masturbatie. Sommige van deze “afwijkingen” zijn tegenwoordig officieel verboden, denk aan pedofilie, maar dat is niet altijd zo geweest. Homoseksualiteit werd vroeger door de kerk verboden, vooral omdat het niet de voortplanting diende; tegenwoordig mag het geen belemmering meer zijn voor maatschappelijke mogelijkheden. In hoeverre is een taboe een tijdgebonden fenomeen?
Donderdag 10 april, 20.00 uur