De studie van milieuverandering blijft gevangen in het keurslijf van een starre Natuur-Cultuur tegenstelling die milieuverandering voorstelt als rechtlijnig en eenduidig. Ook wordt er teveel nadruk gelegd op de uitkomst van het veranderingsproces ten koste van de zorgvuldige studie van het proces zelve met als gevolg dat er weinig of geen aandacht wordt besteed aan het wie, waarom en wat in de dagelijkse werkelijkheid van milieuveranderingsprocessen.
De Natuur-Cultuur tegenstelling beschouwt mensen en niet-menselijke eenheden of als onderdeel van Natuur, of van Cultuur. Planten en dieren, bijvoorbeeld, zijn of wild (en dus onderdeel van de Natuur) of gedomesticeerd (en dus onderdeel van Cultuur). Maar veel dieren en planten zoals verwilderde dieren en “semi-gedomesticeerde” planten passen niet in dit raamwerk. De term milieu-infrastructuur (environmental infrastructure) maakt het mogelijk om te kijken naar het niemandsland tussen Natuur en Cultuur. De keuze van het woord infrastructuur benadrukt niet alleen de (menselijke) gebruikswaarde maar laat ook toe dat het milieu fysiek of mentaal herschapen wordt door gebruikers. De specificatie “milieu” benadrukt dat menselijke controle over, en gebruik en verandering van de infrastructuur niet volledig noch exclusief is. In plaats van mensen te beschouwen als dominerend over de Natuur of de Natuur te zien als dominant over mensen, ligt hier de nadruk op hoe mensen - als “architecten der Natuur” - werken met de Natuur (en er is ruimte om de Natuur zelf tevens te zien als vormgever en medium).
Directe internet uitzending van de promotie op http://wurtv.wur.nl/WURTV/