11 apr 2006 16:00
Onderdeel:
Wageningen Universiteit
Locatie:
Aula, gebouw 362, Gen. Foulkesweg 1, Wageningen
Promotor:
prof.dr. A.J. van der Zijpp (Dierlijke productiesystemen)
Co-Promotor:
Dr. H.M.J. Udo, Prof.dr.ir. Endang Baliarti (Gadja Madah University, Yogyakarta)
Schapen en geiten zijn een zeer ondergewaardeerde dierlijke bron in ontwikkelingslanden. Gedurende de laatste eeuw is in Indonesië de functie van schapen en geiten ongewijzigd gebleven, waarbij echter wel grote veranderingen zijn opgetreden in het type dieren, evenals in de aantallen en de houderijsystemen. Sturende krachten voor deze veranderingen kwamen van diverse aggregatie niveaus. Op nationaal niveau waren sturende krachten de bevolkingsgroei, economische en politieke crises, en overheidsbeleid gericht op intensivering van de gewasproductie.
De regionale overheid van Yogyakarta Province heeft na de onafhankelijkheid diverse programma’s voor intensivering van de schapen- en geitenhouderij gestart. Alleen de programma’s die aansloten bij de behoeftes en percepties van de boeren hadden succes. Op bedrijfsniveau hebben gezinsleden en hun beschikbare tijd en beschikbaarheid van geld een belangrijke rol gespeeld in het wel of niet houden van kleine herkauwers. Boeren beschouwen hun geiten en schapen als spaarpot, die economische zekerheid geeft en kapitaal opbouwt voor slechte tijden.
Mestproductie is de tweede reden voor het houden van kleine herkauwers. De vraag naar en prijs van kleine herkauwers steeg drastisch gedurende de weken voorafgaand aan het offerfeest. Boeren leken echter niet te profiteren van deze stijging. De huisvesting van schapen en geiten vlak bij het woonhuis resulteerde in zeer hoge concentraties aan fecale coliform bacteriën en totale hoeveelheid coliform bacteriën in het drinkwater. Het is onwaarschijnlijk dat kleine herkauwers een belangrijke inkomstenbron zullen worden voor boeren. Als huishoudens voldoende tijd beschikbaar hebben is het houden van kleine herkauwers een gewaardeerde secundaire activiteit.