Het introduceren van meervoudige filtratie, een biologische drinkwaterzuiveringstechnologie die alleen maar zand en grind behoeft en zeer goede zuiveringsresultaten geeft, zou eigenlijk vanzelf moeten gaan. Twee case studies in zes ontwikkelingslanden laten zien dat dit echter geenszins het geval is. Aan de hand van een aantal successen en mislukkingen toont de studie aan dat de invoering van waterzuivering een complex geheel is waarbij rekening moet worden gehouden met technische, sociaal-economische, organisatorische en milieu aspecten en bovenal met de menselijke kant van de technologie. Het onderzoek beslaat een periode van 30 jaar waarin er veel veranderd is en komt tot de conclusie dat meervoudigefiltratie een technologie met zeer veel mogelijkheden is, die echter, zoals elke vernieuwing, wel moet worden ingebed in de samenleving.
Op basis van deze ervaring en uitgebreide literatuurstudie wordt de conclusie getrokken dat het faciliteren van projekten en programma’s sterk moet verbeteren. De leerprojekten die gebruikt zijn in één van de onderzochte projekten bieden hiervoor goede mogelijkheden. Dit zijn de voorlopers van een speciale vorm van faciliteren die in het engels FLAIR “Facilitating of Learning, Application, Implementation at scale, and Reflection” genoemd wordt. Volgens de studie is deze vorm van facilitatie essentieel voor de introductie van vernieuwing in de water en sanitatie sector, met belangrijke implicaties voor overheden, donoren, NGO’s, en zeker ook voor universiteiten om af te stappen van een eenzijdige benadering en mensen te equiperen met de noodzakelijke FLAIR.
Proefschrift: Facilitating community water supply treatment. From transferring technology to multi-stakeholder learning filtration