Vissers met fuiken in de Oosterschelde moeten opnieuw verplicht worden om een keerwant te gebruiken. Dit grootmazige net in de 'keel' van de fuik zorgt ervoor dat er geen zeehonden in de fuik kunnen verdrinken. Dat blijkt uit onderzoek van Alterra Texel.Het onderzoek is uitgevoerd, omdat in 1997 twee fuikvissers door de rechter werden vrijgesteld van de al sinds de jaren tachtig geldende verplichting om een keerwant in de fuiken te plaatsen. De vissers stelden dat ze 28 procent minder vis vingen door de keerwant, en veel lucratieve bijvangst zoals kreeft, zeebaars en zalmforel misliepen.
Voor de invoering van de keerwant stierven naar schatting enkele tientallen zeehonden per jaar door verdrinking. 'Het zijn vooral de jonge, onervaren dieren die het risico lopen', vertelt dr Peter Reijnders van Alterra Texel. Op basis van de huidige, drieduizend zeehonden tellende populatie schat Reijnders dat er nu bijna honderd jonge zeehonden risico zouden lopen om in fuiken te verdrinken. Dat het probleem werkelijke bestaat bleek in het voorjaar, toen er een zeehond dood in een fuik in de Oosterschelde werd gevonden.
De onderzoekers lieten zeehonden in het zeehondenbassin van Alterra Texel door fuiken met kelen van verschillende diameters zwemmen. Daaruit bleek dat jonge zeehonden worden tegengehouden door een keerwant met een gaas van tien bij tien centimeter of een fuik met een keel van maximaal veertien centimeter in diameter. 'Dan fungeert de eerste keel als keerwant', aldus Reijnders.
Uit onderzoek met zeehonden met gemplanteerde zenders concluderen de onderzoekers dat de dieren overal in de Oosterschelde zwemmen. Zeehonden blijken gemiddeld 44 procent van hun tijd onder water door te brengen, ook op dieptes waar fuiken worden geplaatst. / MW